RICARDO EN SYDNEY 

Op 9 januari 2018 krijg ik een berichtje van Ricardo. Ze willen heel graag de geboorte van hun tweede kindje laten vastleggen maar zijn vrouw Sydney is al bijna uitgerekend. De moeder van Syndey is ziek en wilde graag bij de geboorte aanwezig zijn maar wegens omstandigheden zal dit heel moeilijk worden. De vraag is dan ook of ik nog een plekje vrij heb. We plannen een kennismakingsgesprek 2 dagen later.

Op 10 januari krijg ik een bericht van Ricardo dat Sydney al een tijdje last heeft van harde buiken. Ik vraag hem of hij mij goed op de hoogte kan houden, mocht het doorzetten wordt het een kennismaking tijdens de geboorte?
Maar het blijft rustig.

Tijdens ons kennismakingsgesprek, 11januari, vertel ik dat ik 2 dagen van de stand-by periode in Alkmaar ben voor een workshop, maar dat ik gebruik kan maken van mijn back-up mocht het zo zijn dat hun kindje dan geboren zou worden.

Sydney geeft aan dat ze veel last heeft van harde buiken en dat ze verwacht niet volledig uit te dragen.

Een aantal keer wordt het spannend, Ricardo houdt mij heel goed op de hoogte en dat stelt mij gerust. Hun eerste kindje, Mena, is namelijk in sneltreinvaart geboren.

Op 22 januari heeft de verloskundige Sydney gestript.
3 dagen voor mijn workshop in Alkmaar. Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een geboorte als bij de geboorte van dit meisje. En wat wil ik de geboorte graag zelf vastleggen. Het blijft rustig, op een paar flinke harde buiken na. De verloskundige heeft haar gevraagd om de dag erna terug naar de praktijk te komen.

Die ochtend krijg ik een bericht van Ricardo dat ze bij de verloskundige zijn geweest en zij geadviseerd heeft om een flink stuk te gaan wandelen.
Om 15.15uur stuurt Ricardo mij weer een bericht dat ze gewandeld hebben en Sydney in bad gaat. De harde buiken worden steeds pijnlijker. Het lijkt echt iets te doen nu.
Om 17.36 uur belt Ricardo mij, ik hoor dat ze niet thuis zijn. Automatisch loop ik al richting mijn tas van de camera en ben ondertussen bezig met alles bij elkaar te rapen.
Hij vertelt dat ze nu in het ziekenhuis zijn en dat Sydney 3 a 4 centimeter ontsluiting heeft. De verloskundige wilt haar vliezen breken, maar niet voordat ik daar ben.
Ik vertel dat ik eraan kom.

Om 18.05 uur loop ik de kamer op. Ik zie dat Sydney net een wee opvangt. Ze leunt tegen Ricardo aan en is in opperste concentratie. Wat doet ze dat beheerst.

Ricardo vertelt dat de verloskundige de vliezen zojuist heeft gebroken. De weeën worden pittiger nu.

De verloskundige wilt het bad laten vollopen zodat Sydney, mocht ze hier behoefte aan hebben, in bad de weeën zou kunnen opvangen. De verloskundige drukt per ongeluk op een verkeerd knopje waardoor het water er uitspuit. Sydney heeft net een wee die ze probeert op te vangen, maar ze schiet in de lach.

Om 19.00 uur toucheert de verloskundige Sydney, maar helaas is alles onveranderd. Ze heeft 4 a 5 centimeter ontsluiting.
Sydney baalt hiervan.

De verloskundige, die overal doorheen prikt, vraagt of Sydney op haar zij wilt liggen. Ze gaat naast Sydney zitten en vraagt waarom ze zo gespannen is. De weeën zwakken zelfs af.
Sydney begint te huilen. Wat had ze graag gewilt dat haar moeder erbij kon zijn. Ze is bang om “het nieuwe leven” los te laten.
De verloskundige zegt dat ze nu echt mag ontspannen en even haar ogen mag sluiten.
Sydney slaapt zelfs heel even..
Rond 19.30uur ziet de verloskundige aan de buik van Sydney dat de weeën weer flink op gang zijn en Sydney wordt hier zelfs wakker van.
Om 19.41 uur toucheert de verloskundige haar en ze heeft 8 centimeter ontsluiting.

En dan gaat alles in sneltreinvaart, de verloskundige legt alles klaar want dit meisje gaat nu heel snel komen.

Niet veel later mag Sydney persen en om 20.00 uur wordt hun meisje Nika geboren. Wat een ontlading aan emoties, dubbele gevoelens maar vooral blijdschap komt er los.

Ze willen videobellen met de moeder van Sydney, tranen komen los en de moeder van Sydney vertelt hoe trots ze is. Hierna bellen ze nog even met de moeder van Ricardo, zij is bij hun thuis om op Mena te passen. Mena is nog wakker en mag haar zusje ook even bewonderen.

Sydney had als wens dat als alles goed zou gaan tijdens de bevalling ze heel graag naar haar moeder wilde zo snel mogelijk mét hun kleine meisje. Zo gezegd, zo gedaan. Hun meisje slaagt met vlag en wimpel met de controle door de verloskundige met haar 52 cm en 3625 gram. Sydney moet eerst even iets eten van de verpleging en mag hierna gaan douchen. Ik besluit nog even mee te gaan naar de ouders van Sydney om ook dit mooie moment vast te leggen.

Ongelooflijk, nét bevallen en binnen 2 uur zijn we al onderweg naar de ouders van Sydney.
De vader maakt de deur open en laat ons meteen door naar de woonkamer, waar haar moeder in bed ligt. Ze barst meteen in tranen uit en mag Nika vasthouden. Ze knuffelt Nika en Sydney en weer Nika, ze is zo trots!

Dan is het tijd om naar huis te gaan.
Lieve Ricardo en Sydney, wat een eer dat ik de geboorte van jullie meisje mocht vastleggen. Wat zijn jullie een leuk koppel/gezin! En wat mogen jullie trots zijn op hoe jullie het allemaal doen! TOPPERS!

error: Content is protected !!